Зусім хутка наступіць момант

Зусім хутка наступіць момант,
Калі ты апынешся ў натоўпе
Ён пачне крочыць у бездань,
А ты будзеш маўчаць і ісці.

Зусім хутка настане момант,
Калі ты не зможаш прачнуцца
І адасобіцца ад настрою масы,
Пазбавіцца аковаў грамадства.

Зусім хутка наступіць момант,
Калі будзеш ты есці нафту,
Запіваць яе настойкай салёнага мора,
І паміраць ад чыстага паветра.

Зусім хутка настане тое імгненне,
Калі будзе ўжо позна вяртацца.
Вяртацца ў светлае "учора",
Дзе было ўсё такім зялёным.

Зялёным, як райскі сад,
Які вырасцілі твае продкі,
Які ты пакінуў, які табе стаў непатрэбны,
Бо ты вырашыў, што ў жыцці ёсць
Больш важныя рэчы.

Вучоба, праца, а на райскі сад тваіх продкаў
Табе няма часу. Ды і навошта
Губляць сілы на тое,
Што не прынясе грошаў?
На тое месца, дзе ты мог быць шчаслівы.
Райскі сад, выгадаваны на тваёй зямлі,
Рукамі тваіх продкаў.

Спыніся, навошта гэтыя сумныя думкі
Аб тым, што магло бы быць?
Але гэта. Словы душы. Словы,
Якія ты баішся ўспрыняць як настаўленне.

Сон

Пустая ноч. Грукат Сэрца. Вар'яцтва.
Сон не прыходзіць. Блукае. Згубіўся.
Вуліцы думаюць, чым бы заняцца.
А ты зараз не спіш, сон твой недзе ўтапіўся.

У глыбіні ціхіх рэчак. У часе. У ценях.
Што гэтаксама па свеце блукаюць.
Сон твой зубіўся, гукае імгненне.
Ды тваё шчасце зямное шукае.

Ён  паляцеў праз нябёсы, аблокі.
І разглядае, як мапу, планету.
З зоркамі ён у адным карагодзе,
Вальсы ён водзіць з маленькай каметай.

Сон адыходзіць. Прыходзіць. Знікае.
Зараз ён знік, я ў экране ўтапаю.
Вокнам маім вецер распавядае
Тое, чаго мы ніяк не спазнаем.

Мастаку

Прачніся, верасень, у вечным сне ты,
Пад парасонам восені дажджом апеты,
Такі нявольны, верасень, такі далёкі,
На холадзе асеннім марасяць аблокі.
Звычайны, просты, яблыкам у садзе,
Са сваім сумам да мяне падсядзе,
Раскажа пра жыццё, падзеліцца думкамі,
Такі ж, як я, адчуе дождж рукамі.
Забудзе пра праблемы і чаканні,
Пустыя, вечныя, зямныя спадзяванні,
Залье віном пустым, паўкрывіста-чырвоным,
А райскі сад ужо зусім і не зялёны,
Цяпер астыў, забыў, прашу я прабачэння,
Што не званіў, не думаў пра яго з'яўленне.
Партрэт размыўся кроплямі атруты,
Вярнуцца ўжо на дрэва не магу. Ты.
Незнаёмым. Мастаком. Застаўся.

Чалавек без мэты

Акіяны думак раз'ядаюць шчасце,
Восеньскія здымкі робяць час маркотным
І халодным ранкам адыходзяць здані
Ў свет адвольных сказаў, вельмі неістотных.

Адчуваць пяшчоту сонечнага ранка,
Летуценні спеваў кінутых навокал
І чамусьці зараз вецер мне спявае,
Свет такім маленькім нам здаецца збоку.

Страціў час наогул, і не веру ў цемру
Ноч трамваем ціхім адвязе да ложка
І чамусьці шэпча ў вушы сябар кожны,
Што трымаць няможна - сапраўды, навошта?

Не бывае гэтак, у жыцці сапраўдным,
Ні на што не здатны чалавек без мэты.
Але кожным ранкам ён шукае праўду,
І шукае шчасце па сваіх прыкметах.

Канкрэтыка

Канкрэтыка, прашу, прыйдзі,
Цябе чакаць магу я вельмі доўга
Зрывае вецер рэчак берагі
І рвецца неба ў космас цёмны.

Абстрактныя пачуцці, колькі можна
Чакаць, пакуль прачнешся ты,
Канкрэтыка мая ў жыцці,
Я буду думаць, дзе цябе знайсці.

Адзіны вечны, правільны, праўдзівы
Такога не бывае ў прыродзе
Канешне, верыш пустым словам ты
Ці верыць - то даніна модзе?

Зрываецца апошнім ледзяшом
Твая зіма, твае снягі і сцюжы
Быць можа, гэтыя сляды
Цябе закруцяць у абдымках дужых.

О, шчасце, дзе цябе знайсці,
Быць можа, ты хаваешся паблізу
Але снягі, вы дзе, мае снягі
І вецер з неба, што зрывае берагі?

Пустое і нікому не патрэбнае

А ведаеш, нічога мне не трэба,
Такія зоркі сярод цемры разразаюць неба,
Ляціць праз зоры вецер нашага кахання
Не трэба мне ні слова пра чаканне.

Такія зоркі над зямлёй ляцяць
І словы з вуснаў так не хочацца зрываць,
Такія словы, што ніколі не пачуць,
І думкі, што ніколі да цябе не прыйдуць.

І ведаеш, не трэба пра каханне,
Пра тое вечнае, што табе ну ніяк не трэба.
Бо словы у пустэчу паляцяць,
І словаў плыню ўжо нікому не стрымаць.

Не трэба словаў, сэнсу, думак,
І рыфма тут не ў тэму, бо праз лета
Птушыны крык з нябёсаў не спазнаць,
Не зразумееш ты, што ад жыцця табе патрэбна.

Пустыя словы, вершы і радкі
Нікчэмныя пачуцці, думкі, абяцанкі,
Ай, што магу табе я тут сказаць?
Час спяваць песні роднай калыханкі.

Навошта? Нельга так прыўзняць
Значэнне словаў, выразаў, пачуццяў
Трымценне ветру, валасоў, ды спяць
Твае пустыя, лета, пацалункі.

Летні цень

Ты не ведаеш, не думаеш, забыла,
Што ў жыцці бывае нешта болей,
Чым аблокі, вецер і самотны
Дзень асенні, брыдкі і бязвольны.

Чым звычайна бавіць час размовай,
І губляцца ў словах сваіх сумных,
Не лічы ўсё ў жыцці істотным,
І пазбаўся "адзінокіх" думак.

Часам, ведаеш, не трэба клапаціцца,
Трэба быць за межамі праблемаў
Прачынацца пад жыццё, і сніцца
Тым, хто ў думках вее снегам белым.

Бесклапотна праляцела лета,
Ды аблокі наганяе восень
Час ад часу прачынацца трэба
Бо ў сноў кахання не папросіш.

І навошта табе думкі ў неба?
Ці ты думаеш, што ўсё бясследна?
Мы не знікнем, нам застацца трэба.
Лёс цячэ ў далоні стужкай бледнай.

Я не ведаю, куды ідзем мы
І што будзе праз гады-імгненні
Часам проста жыць у летнім цені
Надакучыла-абрыдла-вяр'яценне!