Сеціва

Не ведаю толькі навошта свабода,
Калі ты не ведаеш, чым бы заняцца
Сядзіш у Інэце ва ўсе поры года
Зусім не спрабуеш ніяк памяняцца.

Пара ўжо выходзіць бліжэй да народу
Нарэшцэ жыццю свайму даць распачацца
Лянота не будзе з табою заўсёды
Хаця б паспрабуй з ёю ты паспрачацца.

Няўжо ўсе сядзець будуць тут у экране?
Сусвет памяняе прапіску на хостынг.
Няўжо ты ніяк не працуеш над планам,
Няўжо ў жыцці не бывае так проста?

Журнал нежывы, толькі літары скачуць
Скажы, што здараюцца цуды ў свеце
Навошта працуюць, навошта гуляюць,
Калі ўсім наўпрост можна жыць у Інэце?

Цёмны лес

Няма аб чым нам размаўляць з табою
У гэтым цёмным і у брыдкім лесе.
Успомніш за жыццёваю мяжою
І засумуеш па тым родным месцы.

Святая велічнасць прасцейшых рухаў,
І цёмны заняпад хапае зброю.
Ад вечнага бадзяння ў скрусе
Не абароніць нас ніхто, як і ад зною.

Туманы па-над жніўным полем,
Што свецяцца, як быццам зоры,
Знікае лес і едзем мы з табою
Туды, дзе іншыя зусім прасторы.

Нябесны свет запальвае фанаршчык,
Які заўважыў нас: цябе са мною.
Яскрава свеціць на зямлі манаршай
Апошнім месясам прабіўшыся на волю.

У скрусе той і вечным заняпадзе
Мінае маладосць шасці мільёнаў,
Якія ўжо не ведаюць аб праўдзе
І цешацца пад ценню вечных клёнаў.

Словы

Жудасны блог. Хочацца канкрэтыкі ў жыцці, а гэты аркуш бясконцай паперы робіць думкі ўсё менш і менш канкрэтнымі. Аўтар блога - не я, а тая частка мяне, якая хоча яго пісаць. Час ад часу атрымоўваецца штосьці больш-менш годнае, але гэта мізэр.
Хочацца стварыць свой свет, у якім было б больш свайго, свабоднага і ненавязанага. Марудзіць час у інтэрнэце - гэта не самы горшы спосаб правесці час. Часам здаецца, увесь свет пераязджае жыць сюды. І здаецца, што тут можна здабыць бессмяротнасць, бо ўсё, што трапляе ў інтэрнэт, застаецца тут назаўжды. І мой голас, дакладней голас той часткі мяне, якая хоча пісаць гэта блог, будзе тут вечна.

На далоні

Мой свет на далоні
Ў нябесным ўсхоне
Жыццёвае гора цябе не дагоніць.

Ты будзь толькі вольным
І свет навакольны
Цябе так павольна палюбіць да болі.

Не ведаю хто ты,
Ды толькі самотна
Табе ў сусвеце без роднай планеты.

Якою ты будзеш,
Ты душу прастудзіш -
Закрый наваколле, жыццё мне марудзіш.

Я стану празрыстым,
Бяз неба, ды чыстым,
Я буду нябёсы плясці ім у косы.

Сусвет незвычайны,
Пастаў схадзі чайнік -
Мы будзем гарбатай хаваць нашы тайны.

Я вельмі дасціпны
Нікуды не знікну
Давай разам зробім наш свет, бы ў малітве.

Блікі

Разладзілася ўспрыманне свету

Праз успаміны дзён мінулых.

Няхай на вокнах пустацветы

Знаходзяць у мяне прытулак.

Рух за вакном іскрыцца блекла,

Ды снег нападаў роўным слоем.

Праходзіць час наш непрыкметна,

Такім нябачным войскам вольным.

Час разрывае нашы сцены

Грамадным молатам вялікім,

І толькі грукатам збавенным

Ратуюе неба нашы блікі.

Малюнкі чорным

Настаў нам час забыцца аб сустрэчы,
Што ўскалыхнула землю пад нагамі.
Нарэшце перастанеш мне пярэчыць,
Вярэдзіць свет перад маімі снамі.

Так выйшла, што не будзе нас.
Нідзе. Ніколі. Не сустрэцца болей.
Трывала доўгі паміж намі час
Трымцела здань адносінаў нявольных.

Мы растаемся. Зараз. Назаўжды.
Сустрэча наша напрыканцы свету.
Ты басанож ступай на камяні,
А я пайду тады па твайму следу.

За гарызонтам мора развярнецца,
Як кубачак гарбаты твой ад злосці.
Нічога пасля нас не застанецца -
Хіба што голыя скелету косці.

Як жудасна у чорным маляваць
Цябе і будучыню, час і ўспаміны.
Над галавою толькі пісталет узняць -
І стрэлам светлым ў неба паляцім мы.

Раптам на світанні

І як жа тут не напісаць мне аб мінулым,
Калі было ўсё па-іншаму ў душы?
А зараз пераменны вецер дуе,
І кліча нас у шлях апоўначы.

Трывалае імкненне да свабоды -
Адзіны верны шлях для мастака,
Які малюе свет не без трывогі, -
Ад хвалявання ў яго дрыжыць рука.

Ты, калі ласка, распачні сваю аповесць.
Пішы гісторыю жыцця праз прызму дзён.
Мінула ўжо ўсё тое, што можна ўспомніць.
Пра будучыню помні і будуй заслон.

Абарані сябе ад летуцення хвалей,
Што ўздымаюць буру ў акіяне мар.
Усхамяніся нечакана на світанні
І намалюй жыццёвы шлях без цёмных хмар.