Частка 1.

Праз радыяцыйны выпраменьванне да нас даносіўся шум планеты, да якой падлятаў наш карабель. Звычайна, у такія моманты гук майго сэрца перакрываў усе іншыя. Але ў гэты раз мой рухавік спяваў ва ўнісон з круглай плямай, якая ўсё большала ў экране агляднага пункту касмічнай махіны. Здавалася, гэтая планета тоіць нешта такое, што надасць сэнс майму жыццю, дапаможа раскрыць усе таямніцы сусвету, здзейсніць усё тое, што мог уявіць толькі ў марах.

Чалавек, які сядзеў у суседняй кабіне і назіраў за набліжэннем, быў малады пілот, які ні разу не лётаўшы, даслужыўся да трэцяга разраду касмічных інжынераў. Гэта быў першы ягоны палёт, але назіраў ён за ім неяк абыякава. На ягоным твары чыталася нейкая бездапаможнасць, як быццам нешта трывожыла яго, не давала спакойна дыхаць і атрымліваць асалоду ад вандроўкі.

Я ўзгадаў пра сваю першую касмічную адысею - гэта было 17 гадоў назад.

Спёка

Спакуса вітае ў паветры
Спякотна і горача ў небе.
Хадзіць па пяску непрыкметна,
Ступаць па распаленай глебе.

Я вельмі баюся згубіцца
У гэтым надвор'і паўднёвым
У гэтым паветры ўтапіцца
І стаць для цябе паўсядзённым.

Баюся я стаць непуцёвым
Абдымкамі жыць штохвіліны
Збівацца са шляху ў будзённасць,
І фарбу наносіць на вілы.

Я вельмі пакутую ноччу,
Знянацку калі прачынацца,
Каб ехаць у шлях свой у змроку,
Ў дарожных агнях растварацца.

Чакае наперадзе нешта?
Ці проста ўсё будзе знянацку?
Баюся я стаць проста пешкай.
Баюся са шляху збівацца.

Не знікай

Не дазваляй знікаць каханню
Не дагарай у ім да тла,
Не вер у горыч раставання
І не трымай на мяне зла.

Знікае радасць ад сустрэчы,
І пераходзіць дзень у ноч.
Бязвольна, сэрца, раз у вечнасць
У сон пакутлівы не збоч.

Халодны лёд стварае смутак.
Агонь знішчае гарады,
Якія мараць штомінутна,
Каб былі разам я і ты.