Здараецца, сусветы не сустракаюцца
Адзін ідзе сваёй дарогаю між ценяў
Другі яскрава ззяе ў свеце мітусьлівым
Ды не сустрэцца ім.
Ці то шляхі не тыя, ці то людзі не такія,
Але па сутнасці ў галаву можна ўбіць
Што заўгодна
Што каханне, блізкасць душ, агульныя погляды
На свет, на людзей, на што заўгодна, ды
Ніколі гэтая лухта не заменіць элементарных
Позіркаў, дотыкаў, размоваў і серыялаў ні аб чым
Калі элементарна назіраць за нечым разам,
Калі надакучваць адзін аднаму,
Цкавацца, бачыць розніцу ў поглядах на жыццё
Нікога не цікавяць твае пачуцці да нечага
Таму што балансаваць паміж думкамі справа марная
А ў рэальнасці ўсё неяк разбэшчана.
Але праблема ў тым, што губляецца плыня пачуццяў
Сярод засохлае пустэчы
Паўсядзённасці.
Рана ці позна ўвесь вір жаданняў спыніцца,
Застанецца мара пра светлую будучыню
Не для сябе. Для іншых. Бо свая спраўдзілася.
Але істотнымі вы ніколі для іншых не будзеце.
Бо на сонцы людскіх думак таемнае брудзіцца.
Калі ты выйдзеш аднойчы на вуліцу
І пойдзеш сутарэннямі мне насустрач,
Ведай,
Гэтаму не спраўдзіцца.
