зляціце ў нябёсы, у цемру аблокаў
ўсе думкі, што наш забіраюць спакой
што давяць на нас, навісаюць звысоку
і сон наш змываюць нячыстай вадой.

адчай, запусценне, пустэча, трымценне
кволай лістоты, што падае з дрэў
ты ў такім стане застанешся ў цені
пачуццяў сваіх пад асенні напеў

Я знікаю. Насамрэч - сыходжу, злятаю
З тых краёў канчаткова, дзе я нарадзіўся
Да вялікага, светлага, цёплага краю,
Дзе сусвет на цябе і мяне падзяліўся.

Мне чамусьці не хочацца думаць аб іншым -
Толькі мы, толькі разам за табой назаўсёды.
Я сябе адчуваю з мясцін гэтых знікшым,
Заставацца няможна, застацца нязгодны.

Ад вачэй маіх прэч, прэч ад сэрца, пара ўжо
Нам квіткі набываць з дэстынацыяй "Старасць",
Дзе мінулае ў думках застанецца праўдай.
Аб сапраўдным жыцці колькі можна ўжо марыць?

Ды няхай гэта сумна, бадзяцца без сэнсу,
Адчуваць сябе лісцем нікчэмным у ветры,
Як напоўніць жыццё сваё сутнасцю, зместам,
Я ўжо ведаю, шлях свой трымаю на сэрцы.

Такі просты і ні аб чым

Такі просты дзень ні аб чым,
Узлятае і падае долу
Ліст асенні, становіцца цень
Такім чэрствым, пустым, незнаёмым.

За аблокамі месяц лунаў,
Пад аблокамі лісце ляцела,
Да пажоўклых восеньскіх траў,
У той момант жыццё занямела.

І як быццам чакае зямля,
Калі птушкі ўжо зваляць адгэтуль,
І пакрыецца снегам ралля,
Ды ўзвысіцца сонца ў небе.

Адчуванне Раства пакрысе
Да цябе і мяне ўжо прыходзіць
І, здаецца, пустая зямля
Нас як быццам бы з розуму зводзіць.

Такі белы, халодны, пусты
Боль адчаю аб тым, што магло быць
І аб чым толькі думаеш ты,
Калі ў садзе лісты карагодзяць?