Вялікі горад

Я адкрываю новае вакно -
Перада мною адкрываюцца абшары,
Няёмкі смех суседа праз балкон
І ціхі подых гораду, і мары.

Яны нясуць мяне за пах салодкіх сноў,
Дзе ты вітаеш так самотна ў нябёсах,
А сярод спелых вішняў і прыгожых слоў
Ты мокнеш пад дажджом, што падае з нябёсаў.

Я раскрываю дзверы - там новы пакой,
І тое новае жыццё, што цягне нас наперад.
Няхай завея нам гудзе ў вакно
І дзесьці вецер нам пяе напевы.

Мы абаронены ад знешняга жыцця.
Знайшлі, нарэшце, свой утульны вугал.
І дзе цяпер шукаць нам сэнс жыцця,
Калі працуем-едзем-спім і чуем колаў грукат?

Нам, можа быць, і не патрэбен ты,
Вялікі горад, што прыцягвае аблокі?
Не пакідайце на самоце свае гарады
І не сядайце на цягнік далёкі...

Апошні ўздых

Скажы хоць слова, не маўчы, прачніся.
Я ўжо забыў твой голас. Як мне быць?
Ты думаеш аб непатрэбным, і не зліся,
Што не ўмееш ты нічога тут рабіць.

Сістэма раз'ядае чалавека.
Няма ні голасу, ні права на спакон.
Я ўжо не веру ў тое, што ад веку
Мы дажывем з табою да ўсхону дзён.

Настаў той час для нас - дваццаць дванаццаць.
Няма ні мовы, ні мінулага няма.
Што гаварыць? І як тут нам узняцца,
Каб мова наша раптам ажыла?

Не будзе месца ёй сярод вялікага сусвету.
Ангельская з расейскай твой палоняць дом.
І толькі прачытае дзесьці нейкі чалавеча
Апошні Быкава ваенны чорны том.

Мне цяжка ўспрымаць, што я не размаўляю.
Я думаю, пішу, магу камусьці штось сказаць.
Забі мяне, але ж сабе не ўяўляю,
Як можна так было сябе на Ўсход прадаць.

Вярніся - не. Няма ўжо ні следу.
Снег замятае свет твайго гарачага цяпла.
Вярніся, мова, не ідзі са свету.
Нікуды мы не дзенемся - то ты кудысці адышла.

Абшар

Я спадзяюся на сусветны мір,
На горыч подыху усходняга рахунку,
Раскацісты адбудзецца на ўсхоне неба пір,
І знойдзе кожнаму па ўтульнаму прытулку.

Я палячу за летуцення плынь,
Раскаціста пагрукаюць нябёсы.
Я застануся тут як кволы неба ўспамін,
І буду палымяна абдымаць за косы.

Ты свята, што ніколі не настане,
Я знікшы вартавога плач ў начы.
Ніколі наша не адбудзецца спатканне,
І ты ўжо і крычы, і не крычы.

Калісьці стане шчасцем нам вітанне
Тваіх няспынных нетрывалых мар.
Ты не прачнешся ад майго гукання,
І будзе толькі  ўдалечы знікаць абшар.

Frustrated

I feel frustrated every time it comes to bloom.
And you show me how far we're each from other.
I always dreamed to fall asleep with you,
But it's impossible 'cause you're another.

Another means you're not for me,
You're not afraid of get away like others,
Just further go and try to see
That I am different, not like you, don't bother.

You try to leave, then try to find and fix me.
I fall and raise, appear and disappear.
I'm with, then go away - don't mix it.
Just find someone but me and stay away.

Дзесьць краіна жыве

Дзесьць краіна жыве. Праз лясы і балоты
І праз жорсткі кардон прабірацца туды
Там цікавага шмат, але ў вечнай дрымоце
Той народ на зямлі занядбала жыве.

Там ваенныя бітвы, сусветныя замкі,
Там прыгоды, экстрым, там нямыя бары,
Там ля самае велічнай менесскай лаўкі
Чалавек у сусвет той цябе забярэ.

Паляціш разам з ім назіраць карагоды,
Спакушаць цябе будуць княсскія сталы.
Ты спытай у іх там, як ім бачна праз годы,
Ці краіна усё ж-такі наша жыве?

Не адкажуць яны, толькі зробяць на твары
Міну горычы праз істэрычны свой смех,
Праз пакуты і здзек, праз ліхія напады,
Праз няшчасце зямлі, дзе жыве чалавек.

Але будзе вясна, але будзе і лета,
Прыляціць птушка з выраю ў наш небасхіл.
І засвеціцца раніцай сонца сусвету,
І дабром нам павее з замежных краін.