Ты не ведаеш, не думаеш, забыла,
Што ў жыцці бывае нешта болей,
Чым аблокі, вецер і самотны
Дзень асенні, брыдкі і бязвольны.
Чым звычайна бавіць час размовай,
І губляцца ў словах сваіх сумных,
Не лічы ўсё ў жыцці істотным,
І пазбаўся "адзінокіх" думак.
Часам, ведаеш, не трэба клапаціцца,
Трэба быць за межамі праблемаў
Прачынацца пад жыццё, і сніцца
Тым, хто ў думках вее снегам белым.
Бесклапотна праляцела лета,
Ды аблокі наганяе восень
Час ад часу прачынацца трэба
Бо ў сноў кахання не папросіш.
І навошта табе думкі ў неба?
Ці ты думаеш, што ўсё бясследна?
Мы не знікнем, нам застацца трэба.
Лёс цячэ ў далоні стужкай бледнай.
Я не ведаю, куды ідзем мы
І што будзе праз гады-імгненні
Часам проста жыць у летнім цені
Надакучыла-абрыдла-вяр'яценне!
