Змагацца

За кожны крок да новага сусвету
Каб дзень шчаслівы ўсё ж такі настаў
За кожны момант у жыцці заветны
За тое, каб наш родны сцяг вітаў.

Ляцець кудысьці ў вырай птушкай белай,
Каб навучыцца там, як трэба жыць.
Вярнуцца, быць гаспадаром руплівым,
Бо сэрца за радзіму ў грудзёх баліць

Winter

Падчас вясновага лёдаскітання,
Сустрэў цябе сярод талай вады
Як здань ты неслася з ракою на спатканне
І лілася на стрэхі, топячы дамы.

Нябожчыца-зіма ўжо не магла вярнуцца
Але хачу назад, туды, дзе ветра свіст
Аднойчы ўсе снягі ўскалыхнуцца
Не намалюецца ніколі веснавы абрыс.

І прыйдзе зноў ляднік і спыніць рух вясновы.
Як назаўжды застыне бег тваіх няспынных мар,
Заледзянее свет і вечны час зімовы
Пазбавіць неба ад няўмольных чорных хмар.

Няхай настане чысціня і вымярзне брыдота
Зямля ачысціцца ад брудных чорных дзён
І сярод снегу вечнага сярод мясцін самотных
Засвеціцца святлом душы мой мілы родны дом.

...

Знікаю сярод думак аб будучыні і пустэчы. Усё ж такі валасы вельмі ўплываюць на настрой. Не хочацца думаць, што ўсё будзе нецікава. Эмоцыі зніклі. Іх няма. спадзяюся, што яны адрадзяцца, быццам птушка-фенікс. І такія звычайныя для такога настрою пытанні: навошта мы жывем, куды ідзем, што будзе далей, як лепш сябе рэалізаваць? Хочацца знікнуць альбо бегчы кудысьці. Знайсці куточак, у якім схаваліся пачуцці і пазітыўныя думкі. Трывога? Не, нават гэтае пачуццё кудысьці знікла. Думкі ні аб чым. Класціся спаць. Прачнуцца. І ўсё будзе.

"І мы не спім... Так нячутна... раствараецца атрута"