Пра птушак, пералётных, якія не вяртаюцца. Ніколі. Але хто іх ведае, гэтых птушак....

Неістотнымі. Становяцца ўсе падзеі.
Сумневы хочуць волі. Сярод спеву птушак
Адкрыюцца імгненні шчасця, подых летуценняў,
А ты збяжыш у цемру полымем асеннім.

Якія зорныя ў небе былі ночы,
Калі з табой глядзелі ў пустэчу цемры,
Анёл у момант той па небе крочыў.
Ад чорных зданяў ён цябе схаваць хацеў, ды.

Ды раптам ты згубіўся сярод чорных думак,
Абразіўшы ўсіх, хто быў сярод натоўпу,
Як проста нам тады было з табою мучыць
Сваімі думкамі людзей, сваёю песняй звонкай.

Сярод натоўпу былі простыя пачуцці
Ды вера ў тое, што прад імі шчасце,
Ды чорнай бурай пранясліся годы,
Забіўшы той натоўп нянавісцю-нянасцем.

Кульгалі годы, брылі ў небе зоры,
Каторы раз хаваючы ад іншых усе сэнсы.
А нам хацелася пайсці ў горы
Пад гук гітары з смакай M&M's'у.

Адчуць настрой зямлі і подых ветру,
Развесці вогнішча запалкамі ў сэрцы,
Няхай згарае ў юнацкім сэрцы бруд той,
Які мы бачылі і адчувалі ў чалавецтве.

Няхай згараюць полымем яскравым тыя рэчы,
Што труцілі зямлю, кідалі ў "вырай" птушак,
Якія думалі, што трэба ўсляпую і ўнямую
Падалей ад зямлі ад тае ў бездань рушыць.

Цяпер і ўсляпую і ўнямую,
Яны ўдалечыні, нібыта кацяняты, блудзяць.
І ўжо не вернеш іх, яны ўжо ні ў якую
Назад ну ні за што не будуць рушыць.

Такія людзі ўжо пайшлі ў свеце,
Што ім не трэба родныя мясціны,
Даўно ім сонца там, за гарызонтам лепей свеціць,
Ды ўжо няма любові да краіны.

Такія ўжо істоты глабалізмаў,
Сыходзяць прэч, у свет такі вялізны.

Ай малайцы, канешне, здані-чалавекі,
Валіце нахер, вам не трэба сэнсы.
Пакінуць гнёзды, і пайсці па свеце.
Канешне, гэта ж так прывабна і ўсцешна!

Для вас там сонейка прывабней свеціць,
А сэрца грукае ў разы магутней,
Але які вам сэнс быць спажыўцом пустэчаў
Ідэй чужых, чужых ідэй атрутных.

Вы, хто ўжо з'ехаў, іншыя ўжо птушкі,
Ужо ў іншыя месцы хочаце вяртацца,
Вы ўжо згубілі, поўнасцю забылі,
Ды вам прыемней у бездані губляцца.

Жывіце, можа, раптам прыйдуць успаміны,
Але вярнуўшыся, ужо вас не пазнаюць
Вашыя цёплыя юнацтва перамены
На поўную жыццё на іншы шлях перастаўляюць.

Сярод лесу дрымучага

Сярод лесу дрымучага сівы выў вецер,
Губляўся падарожнік між снягоў.
Ён крочыў да сваёй светлай мэты,
Ды раптам згубіўся ізноў.

Паміж халоднае пушчы няпролазнай,
Раніцы ён дачакаў,
А ўдзень светам сонца разрэжа ваколіцу,
Ды ў бітву пойдзе метал.

З-за лесу вылазяць пачвары, не ўцяміўшы,
Што тут чакае іх смерць,
Наш падарожнік, дзідай ударыўшы,
Борацца, нібы мядзведзь.

Рыцара выглядам спужаны ворагі
Грэбуюць у бітву ісці,
Гушчар шамаціць, толькі гойдаюць пролазы,
Наш падарожнік жывы.

Надоўга пачвары запомнілі волата,
То быў магутны ліцвін.
Доўгія пасмы, барада нібы з золата,
У лесе ён воін адзін.

Маўчы, спыніся і ляці

На гэтым час дваіх спыніўся назаўжды.
Мы крочылі ў бездань, за рукі трымаўшысь,
Яна ў яго пытала "Нас вядзеш куды?
"Скажы, куды ідзем?" на дыбачкі прыўзняўшысь.

Ён моўчкі йшоў усё жыццё, да сівай барады,
Нібыта маючы ўладу над сусветам,
- Куды прывёў ты нас, мой любы, дарагі?
- Да бездані, куды ляцець нам мэта.

- Ды сэнс ляцець, калі мы хочам жыць? -
Яна скрозь слёзы ледзьве прамаўляе
- Маўчы, я ведаю, нашто тут дождж імжыць, -
Ды толькі ёй слязінкі прыбірае.

Мы крочылі з табой праз тыя гарады,
Дзе нас ня бачылі, дзе нас не заўважалі,
А ў бездань нам ляцець настаў час, толькі мы
Баімся, што тут нешта пакідаем.

Навошта ты пакінула свае гады
Над горадам сумлення і маркоты?
Навошта мы вырошчвалі сады,
Няўжо, каб нас дваіх пазбавіць адзіноты?

Каму?

Істотным зрухам абрынуўся ледавік,
Сярод імгненняў часу долу паляцеў
Праменьчык. А недзе скалалаз узяў і знік,
Пад шоргат-звон ільду ды міргаценне

Сонца. За снегам не пабачыці яму.
Такі пустынны свет стаў без яго памкнення.
Каму на гору ўжо далей ісці, каму?
І зорныя з вяршынь здымаць імгненні?