Ты ездзіш тымі ж цягнікамі, што і я

Ты ездзіш тымі ж цягнікамі, што і я
Уночы з Менску-Мінску ды назад,
Гадзіны лічыш днямі, ну а я
Так проста адпачыць дарогай быў бы рад.

Імгненні разрываюць у вакне вільготны лістапад,
Секунды цягнуцца нібы гады,
А колькі думак едзе з намі і ўсплывае неўпапад,
А ты ўжо спіш, паразмаўляць бы, але ж ты...

Глядзіш у цемру, думаеш: "Ці браць бялізну?"
Бывае душна, свет міргае, нібы ў фільме жахаў
А ты глядзіш у нікуды і думаеш, што свет вялізны,
Калі ўжо ад'язджаеш ад сталічных гмахаў...

То вёска ў цемры свеціць, то прыпынак,
І думаеш, жыццё нібыта гэта падарожжа
Нясе цябе ў цемру, у краіне ценяў,
А ты глядзіш і марыш аб чым толькі можна.

Нібыта зімні вецер цягніку спявае,
Здавалася, што спіш, ды раптам вось прыехаў.
І на пероне цябе нехта сустракае,
Кладзецца снег на сцежку і на стрэхі.

Імгненнем пераходзіш мост дадому,
Пад мостам на машыне тата ці матуля,
І раптам забываешся на стому,
Ды ад праблем знаходзіш паратунак.

Знікненне

За першым снегам я пазнаю тваю постаць
Удалечы ідзеш ты да мяне
Усё ў жыцці здаецца такім простым,
І нібыта ляцім ў вышыні.

Насамрэч, ведаеш, усё складана,
За намі сотні нешчаслівых дзён,
А нам з табою вечна ўсяго мала,
І нібыта ў гэтым нейкім плён...

А што такое шчасце? Нам вядома,
Што недзе яно побач ля дваіх,
Калі жыццё выматвае да стомы,
А дом хавае ад праблем зямных.

А снег ідзе, за вокнамі завея, лісты клёну
Ахутаныя ў снежны цёплы плед,
І свет здаецца такім незнаёмым,
Калі на полі толькі твой яскравы свет.

Іду наперад, да цябе я крочу, ў безну,
І патанаю ў снежным белым шуме...
Два цені светлыя сустрэліся і шчэзлі.
А свет спыніўся на імгненне, каб падумаць.

Перагарнуць старонку

Цёплым ветрам падзьме ў валасы,
Разбудзіць цябе ззяне позняй ночы,
Адчуецца трывога на душы,
І раптам ты расплюшчыш свае вочы.

Куды імгненне вас нясе цяпер?
Якія гарызонты бачыце і сніце?
На нейкі дзіўны для мяне манер
Ты ўспрымаеш ззянне на арбіце.

Мы так далёка, нібыта гады
Патрэбны, каб сабрацца разам,
А раптам свет вядзе нас не туды,
Падманвае і хоча нам паразы?

Уночы гульні зорак за вакном
Як быццам здзекліва нас вабяць звонку
Калі жыццё хаваецца за сном,
Патрэбна ўжо перагарнуць старонку.

Што нас чакае?

Колькі часу ўсё ж такі патрэбна,
Каб аталіць нам смагу да прастору,
Каб зведаць пра сусветныя крыніцы,
Ды ластавак вярнуць усіх дадому.

Лісты, шматкроп'е - гэта нам не трэба,
Рэальнасць кружыцца ў маім паветры.
У словах сэнс маіх шукаць дарэмна,
Калі не ведаеш, адкуль нам шэпчуць ветры.

Чырвонай стужкаю нам ззяе ў вокны.
Асенні ліст пакрыецца снягамі,
А чалавецтву трэба б разам змоўкнуць,
Падумаць, ды пачаць спачатку.

Напэўна, знакі, стужкі, мары,
Пустыя без твайго кахання.
Калі са смуткам мы глядзім на твары,
Не ўзнікне добрага ў іх жадання.

А чалавек істота са спакусай,
Яму цікава ведаць, што там далей,
Ды здагадацца ці неяк падслухаць,
Што нас чакае там, за часу краем.

Без варыянтаў

Не пакідаеш варыянтаў мне, маё каханне,
Адзін раз знайшоўшы, не страчу ніколі
Твой позірк, які так чароўна трымае
У пастцы сваёй увесь свет навакольны.

Навошта пусты недарэчны праменьчык,
Далёкіх мігценне пустэльных вясёлак?
Пяшчота ў душы, а на сэрцы трымценне -
Не трэба сумневаў, мой вечны анёлак.

У нас будзе шчасце, трываць бы за руку
Цябе сярод цемры, ды над небасхілам,
Над горадам мроі забыць пра пакуты,
Якія, хутчэй за ўсё, разам адхілім.

Нашто ўсе песні, калі з цішынёю
Мы можам адчуць разам нашае неба,
Навошта таптацца над бруднай вадою,
Калі мы ўжо ведаем - разам быць трэба.

Пра шум і яго адсутнасць

Шум сыйшоў. Я застаўся адзін у пакоі.
У галаве цішыня звонам льецца.
Голас сарваўся, ды й сэрца ўжо мроіць
Пра сон, ад якога нікуды не дзецца.

Я прыпыню думкі аб адпачынку,
Ды уздымуся ў іх да нябёсаў,
Праўда, я ведаю, трэба ўчынкі
Замест пустых словаў, каб змяняць лёсы.

Часам нянавісць людзей пакрывае,
Думкі іх топіць у багне шалёнай,
Як жа прасцей бы было ў адчаі
Разам шукаць вырашэння і плёну.

Куды ж вы сыходзіце, простыя сэнсы,
Не, трэба нешта знайсці не такое
Верыш, не трэба мне бітыя сэрцы,
Горкія слёзы й няшчасце пустое.

Стома мяне ўжо да мора выносіць,
Лодка мая ўжо ў сны адплывае,
Колькі ж я часу не думаў аб лёсе?
Колькі гадзін я пра нас разважаю?

Не, не спыняй думаць што сабе хочаш,
Верыць, быць можа мне гэта патрэбна,
За твае пачуцці мне неяк трывожна,
Што калі гэта ўсяго толькі цемра?

Што калі ў гэтым сусвеце ўтапаеш,
Ды з кожным крокам складаней вяртацца,
Што калі шчасце сваё ты губляеш,
Каб злавіць шанец і мне спадабацца?

Нам разам так хацелася свабоды

Нам разам так хацелася свабоды,
З'яўляліся пачуцці ніадкуль
І прадчуванне, што ўжо сыходзім,
А раніцай вяртаемся адтуль.

Якая песня пра цябе раскажа?
Якое неба дождж нам прынясе?
Куды хаваюцца, калі параза?
Куды бягуць, калі туга мяце?

А нашы ва ўнісон не б'юцца сэрцы,
І не даводзяць да цябе масты
Пустыя толькі тоны кілагерцаў
Змяняюць нам надвор'е ў душы.

І сябра, што ніколі не пакіне,
Прачнецца раніцай і зваліць ад цябе
Пакуль гарбата каля клавы не астыне,
Я буду да цябе пісаць лісты.

Пустыя восеньскія ранкі ў інтэрнэце,
За шклом ты ад жыцця сябе хаваеш,
Пакуль душа бадзяецца па свеце,
Ты спіш салодка і мяне не заўважаеш.