Ішоў 14-ы месяц нашай экспедыцыі да планеты Лежн. Напэўна, самы цяжкі для мяне ў маральным плане. Калі я толькі даведаўся пра тое, што Моллі ляціць у гэтую экспедыцыю, я, шчыра кажучы, быў рады. Шчыра спадзяваўся, што яна знойдзе сабе там прывабнага пілота і пачне з ім новае жыццё. Але ліст ад Шэфа місіі мяне перайначыў усё і закінуў мяне на гэты карабель. Напэўна, усё ж была тут альбо нейкая хітрынка псіхолагаў, якія падбіралі экіпаж для місіі, альбо яны не ведалі, што мы з Моллі ўжо не былі разам. Не ведаю. Сутнасць у тым, што калі б яны спрацавалі нармальна, мяне б на гэтай місіі не было. Аднак маем. што маем.
Першапачаткова я думаў, што Моллі згубіла ўсялякі інтарэс да мяне. Як-ніяк нашыя адносіны разладзіліся яшчэ тады, калі я пачаў працаваць інжынерам у Мюнхене на заводзе беспілотнікаў. Ведаеце, сумная праца, сумныя вечары з жанчынай, з якой ніколі не было агульных цікаўнасцяў. Толькі па маладосці нейкая рамантыка, спатканні. Але толькі тое, што з узростам ужо не цэніш. Моллі не хацела станавіцца такой, якой я хацеў яе бачыць. І нават не рабіла спробаў, каб стаць больш як я. Мы разыйшліся. Яе праца вельмі важная ў сучасным свеце, аднак яна абмяжоўвае яе. Калі я размаўляў з ёй пра адкрыццё новых планет, пра новыя перспектыўныя галактыкі, куды б магло пераехаць чалавецтва, яна заўжды была не са мной у думках. Яна не хацела чуць гэтую маю рамантычную лухту пра тое, што не мае стоадсоткавай верагоднасці спраўдзіцца. Яна не такі чалавек. Калісьці я прапаноўваў ёй пайсці са мной у гурток па міжпланетных камунікацыях, на якіх мы распрацоўвалі мову, якую б магла дэкадаваць іншапланетная цывілізацыя, незалежна ад узроўню яе развіцця. Яна проста ішла ў бар, чытала часопіс "Касмічныя трэнды" і папівала ружовенькую вадкасць з пэўным адсоткам алкаголю, чакаючы мяне. Усё б добра, але гэта мяне раздражняла і кожны раз я злаваўся і пачынаў прычытаць на яе. Знешне гэта выглядала, нібыта я лаяў яе за няправільныя паводзіны ў дачыненні да мяне, але н падсвядомым узроўні я проста помсціў за тое, што яна ахмурыла мяне ў маладосці, Аб'ектыўна яна не пасавала мне. Хаця б з-за таго, што яна была чалавекам, які ходзіць у клубы. Я спрабаваў туды хадзіць, але з тых трох разоў удалым я лічу толькі той, пасля якога я сыйшоў дадому ужо ў 1 ночы, не чакаючы раніцы.
Мы розныя, але яна тут. Ужо больш за год. Я не хачу размаўляць з Моллі. Крыўдую і адгароджваюся ад яе. Але яна ўсё яшчэ спрабуе выйсці ў адносінах на сяброўства, якое на дадзеным этапе проста немагчымае. Ды й размаўляем мы толькі пра нейкія працоўныя моманты. Па інструкцыі Цэнтру касмічных даследаванняў мне трэба раз у дзень правяраць свае цягліцы, каб яны не гублялі свае здольнасці. Жыццё ў стане бязважкасці патрабуе пастаяннай фізічнай нагрузкі. А пасля кожнага занятку спортам, трэба правяраць ціск і пульс, а таксама кансультавацца з урачом.
- Дарма ты так, - пачала яна размову сёння.
- Што дарма?
- Мы былі сям'ёй, столькі гадоў разам, а ты нават не можаш са мной размаўляць на роўных. Вечна псіхуеш.
- Мы больш не разам, Моллі. Таму не трэба тут. І я ўсё ведаю пра Джонсана з лётнага кіравання.
- Ну і што з таго, што ты ведаеш? Мы больш не разам, але трэба ж маць павагу да мяне. Мы не чужыя людзі.
- Не чужыя, але і не родныя. Таму не трэба перавіраць. Мы ніколі не былі блізкімі. Гэта была нейкая падлеткавая гульня. Проста фарс. Пустое, разумееш? Пераходны этап!
- Але ж ты калісьці казаў нешта пра каханне. А які ты быў шчаслівы, калі я сказала "так" на тваю прапанову?
- Што было, тое прайшло, - сказаў я і выйшаў з кабіны доктара.
Вось на такіх нотах былі нашы адносіны, калі чалавецтва было за крок да, напэўна, важнейшага касмічнага адкрыцця ў сваёй гісторыі. Здавалася б, як тонка пераплятаўся лёс усяго чалавецтва з лёсам яго прадстаўнікоў. І лёс адзінак падаваўся важней, бо тое лёс асабісты. А асабістае для нас заўжды бліжэй.
У такім, раздражнёным, крыху сумным і філасофствуючым стане я вёў карабель да Лежну, месца, дзе з добрай верагоднасцю магло існаваць жыццё.
Першапачаткова я думаў, што Моллі згубіла ўсялякі інтарэс да мяне. Як-ніяк нашыя адносіны разладзіліся яшчэ тады, калі я пачаў працаваць інжынерам у Мюнхене на заводзе беспілотнікаў. Ведаеце, сумная праца, сумныя вечары з жанчынай, з якой ніколі не было агульных цікаўнасцяў. Толькі па маладосці нейкая рамантыка, спатканні. Але толькі тое, што з узростам ужо не цэніш. Моллі не хацела станавіцца такой, якой я хацеў яе бачыць. І нават не рабіла спробаў, каб стаць больш як я. Мы разыйшліся. Яе праца вельмі важная ў сучасным свеце, аднак яна абмяжоўвае яе. Калі я размаўляў з ёй пра адкрыццё новых планет, пра новыя перспектыўныя галактыкі, куды б магло пераехаць чалавецтва, яна заўжды была не са мной у думках. Яна не хацела чуць гэтую маю рамантычную лухту пра тое, што не мае стоадсоткавай верагоднасці спраўдзіцца. Яна не такі чалавек. Калісьці я прапаноўваў ёй пайсці са мной у гурток па міжпланетных камунікацыях, на якіх мы распрацоўвалі мову, якую б магла дэкадаваць іншапланетная цывілізацыя, незалежна ад узроўню яе развіцця. Яна проста ішла ў бар, чытала часопіс "Касмічныя трэнды" і папівала ружовенькую вадкасць з пэўным адсоткам алкаголю, чакаючы мяне. Усё б добра, але гэта мяне раздражняла і кожны раз я злаваўся і пачынаў прычытаць на яе. Знешне гэта выглядала, нібыта я лаяў яе за няправільныя паводзіны ў дачыненні да мяне, але н падсвядомым узроўні я проста помсціў за тое, што яна ахмурыла мяне ў маладосці, Аб'ектыўна яна не пасавала мне. Хаця б з-за таго, што яна была чалавекам, які ходзіць у клубы. Я спрабаваў туды хадзіць, але з тых трох разоў удалым я лічу толькі той, пасля якога я сыйшоў дадому ужо ў 1 ночы, не чакаючы раніцы.
Мы розныя, але яна тут. Ужо больш за год. Я не хачу размаўляць з Моллі. Крыўдую і адгароджваюся ад яе. Але яна ўсё яшчэ спрабуе выйсці ў адносінах на сяброўства, якое на дадзеным этапе проста немагчымае. Ды й размаўляем мы толькі пра нейкія працоўныя моманты. Па інструкцыі Цэнтру касмічных даследаванняў мне трэба раз у дзень правяраць свае цягліцы, каб яны не гублялі свае здольнасці. Жыццё ў стане бязважкасці патрабуе пастаяннай фізічнай нагрузкі. А пасля кожнага занятку спортам, трэба правяраць ціск і пульс, а таксама кансультавацца з урачом.
- Дарма ты так, - пачала яна размову сёння.
- Што дарма?
- Мы былі сям'ёй, столькі гадоў разам, а ты нават не можаш са мной размаўляць на роўных. Вечна псіхуеш.
- Мы больш не разам, Моллі. Таму не трэба тут. І я ўсё ведаю пра Джонсана з лётнага кіравання.
- Ну і што з таго, што ты ведаеш? Мы больш не разам, але трэба ж маць павагу да мяне. Мы не чужыя людзі.
- Не чужыя, але і не родныя. Таму не трэба перавіраць. Мы ніколі не былі блізкімі. Гэта была нейкая падлеткавая гульня. Проста фарс. Пустое, разумееш? Пераходны этап!
- Але ж ты калісьці казаў нешта пра каханне. А які ты быў шчаслівы, калі я сказала "так" на тваю прапанову?
- Што было, тое прайшло, - сказаў я і выйшаў з кабіны доктара.
Вось на такіх нотах былі нашы адносіны, калі чалавецтва было за крок да, напэўна, важнейшага касмічнага адкрыцця ў сваёй гісторыі. Здавалася б, як тонка пераплятаўся лёс усяго чалавецтва з лёсам яго прадстаўнікоў. І лёс адзінак падаваўся важней, бо тое лёс асабісты. А асабістае для нас заўжды бліжэй.
У такім, раздражнёным, крыху сумным і філасофствуючым стане я вёў карабель да Лежну, месца, дзе з добрай верагоднасцю магло існаваць жыццё.
