Абшар

Я спадзяюся на сусветны мір,
На горыч подыху усходняга рахунку,
Раскацісты адбудзецца на ўсхоне неба пір,
І знойдзе кожнаму па ўтульнаму прытулку.

Я палячу за летуцення плынь,
Раскаціста пагрукаюць нябёсы.
Я застануся тут як кволы неба ўспамін,
І буду палымяна абдымаць за косы.

Ты свята, што ніколі не настане,
Я знікшы вартавога плач ў начы.
Ніколі наша не адбудзецца спатканне,
І ты ўжо і крычы, і не крычы.

Калісьці стане шчасцем нам вітанне
Тваіх няспынных нетрывалых мар.
Ты не прачнешся ад майго гукання,
І будзе толькі  ўдалечы знікаць абшар.