Дзесьць краіна жыве. Праз лясы і балоты
І праз жорсткі кардон прабірацца туды
Там цікавага шмат, але ў вечнай дрымоце
Той народ на зямлі занядбала жыве.
Там ваенныя бітвы, сусветныя замкі,
Там прыгоды, экстрым, там нямыя бары,
Там ля самае велічнай менесскай лаўкі
Чалавек у сусвет той цябе забярэ.
Паляціш разам з ім назіраць карагоды,
Спакушаць цябе будуць княсскія сталы.
Ты спытай у іх там, як ім бачна праз годы,
Ці краіна усё ж-такі наша жыве?
Не адкажуць яны, толькі зробяць на твары
Міну горычы праз істэрычны свой смех,
Праз пакуты і здзек, праз ліхія напады,
Праз няшчасце зямлі, дзе жыве чалавек.
Але будзе вясна, але будзе і лета,
Прыляціць птушка з выраю ў наш небасхіл.
І засвеціцца раніцай сонца сусвету,
І дабром нам павее з замежных краін.
І праз жорсткі кардон прабірацца туды
Там цікавага шмат, але ў вечнай дрымоце
Той народ на зямлі занядбала жыве.
Там ваенныя бітвы, сусветныя замкі,
Там прыгоды, экстрым, там нямыя бары,
Там ля самае велічнай менесскай лаўкі
Чалавек у сусвет той цябе забярэ.
Паляціш разам з ім назіраць карагоды,
Спакушаць цябе будуць княсскія сталы.
Ты спытай у іх там, як ім бачна праз годы,
Ці краіна усё ж-такі наша жыве?
Не адкажуць яны, толькі зробяць на твары
Міну горычы праз істэрычны свой смех,
Праз пакуты і здзек, праз ліхія напады,
Праз няшчасце зямлі, дзе жыве чалавек.
Але будзе вясна, але будзе і лета,
Прыляціць птушка з выраю ў наш небасхіл.
І засвеціцца раніцай сонца сусвету,
І дабром нам павее з замежных краін.
