Цяжка думаць аб тым, што не збудзецца
Разарвацца на часткі, пазбавіцца
Ўсіх праблем, што ўзнікаюць, адбудзецца
Самасуд, ды сумленне асудзіць нас

Не хацелася так, не стрымаўшыся,
Адчуваць, што няправільна, блага так
І была толькі праўда не трэба нам,
Ды сумленне казала, што спраўдзіцца

І настане той дзень, калі разам мы
Будзем шчасце гукаць мы на лецішчы
А чырвонае сонца туманнае
Сустракаць у надзеях на лепшае

Так хацелася бегчы наўпрыцемку
Да далёкіх азёраў загадкавых
Час быў наш, нібы ветрам асвенчаны,
Ну а крылы ў нашых заплечніках

Я не ставіцьму косак, бо клопатна
Абяцанкі даваць немагчымыя
І так хочацца разам пад коўдраю
Даглядзець варыянты магчымыя

І крывавыя раны сардэчныя
Не існуюць у нашай рэальнасці
Мы з табою, напэўна, не вечныя,
Каб імгненні мяняць на фармальнасці