Сонныя дахі, каханне пад стрэхамі
Дождж ільецца, шуміць, нібы рэха тое,
Колькі мараў разбілася пад дажджом
Колькі думак вадою размылася.

Колькі вогнішчаў нераспаленых
І людзей аніколі не бачаных
Колькі твараў людскіх неабпаленых
Летнім сонейкам звінавачаным

А якія ўжо пахі пад стрэхамі
Не збягаюць імгненні пад дахамі
Чалавек патанае ў свеце тым,
Што ў гарышчы лятае над хатамі.

Летуценні, імгненні на покаце
Печ распалена, цёпла вечна там
І вярнуцца ў дзяцінства ўжо хочацца
Ды з рэальнасці збегчы ўпотайкі

У рэальнасць вяртацца ад лецішчаў
Летуценнасць улетку разбэшчана
І ўвосень вяртаць парасончыкі
І знікаць пад вятрамі халоднымі

Мне б у холад вятроў тых, што з Поўначы
Далятаюць да нашанскіх ростаняў
У рэальнасць вяртацца не хочацца,
Але жыць далей неяк ды трэба нам.