Вітаю! Здаровы жывеш, як экзамены?
Здаваў, здаю і буду здаваць
І ніводзін не будзе завалены
Але ж піва ў Лунінцы пахлябтаць
Хочацца.
Вылячыцца ад, трасянскі конь, адзіночаства.
Надыходзяць пад гукі дзівосныя
Паведамленніцы
Колькі жыць будзеш гадоў, прайдзі тэст,
Ды ня вернецца
Час, марудна праседжаны за кантакцікам
Ты крычы-не крычы, будзеш плакаці,
Калі раптам адчуеш пах камунальшчыны,
Ды не ад добрае жыткі пачуеш
Крык начальніцы.
А сярод хаты завеецца дух кацятачак,
Што пазбавіліся ад сваіх фекалятачак.
Ды жыццё не гаўно, не смуткуйце там.
Жыць у кайф па Каржу - выблядунчыкам.
А вось ты, так, вось ты, падыйдзі сюды.
Ты навуку вучыць маеш, выносіць прысуды
Ты юрыст, ёпамаць, а не блядзь несусветная
Ці журфакаўка гэткая сэрцам ранетная
Ты прачніся ўранку, як завуч сказала нам
Выпускны не запомніцца, бо вось ты не блявала там
Прачынайся, не спі, годзе блукаць у цемрадзі
Нахіліся, браток, паглядзіся ў калюгу наперадзе.
Колькі часу праводзіш, у думках сваіх пралятаючы
Над нябёсамі ўвесну сваю ў першамаечцы
Капітану ўслед крыкні "арыведэрчы, бля"
Ілюміна, счакай, Ў-нас-не-верачы
Тар-я Турунэн зноўку спяе сваю песеньку,
Але ж ты, нефармал, нос павесіўшы,
Пойдзеш блукаць у лес сівым волатам,
Колькі думак пасечана серпам, збіта молатам.
