Ты ў безну падаеш у маім сне
Знікаеш птушкай сярод краявіду
Няхай няшчасце цябе абміне,
А ў роспачы не падавай ты віду.
Мы неяк дзіўна марым аб адным,
Калісьці верылі ў лепшае для нас,
А раптам знікла ўсё ў нікуды,
Ды ў мінулым знік наш лепшы час.
Як нам дабіцца лепшага жыцця?
Куды збягаць ад дрэнных успамінаў?
Сыходзяць моманты дарогай небыцця
Іх свет сціраецца штодзённым млынам.
Усё мінулае застанецца ў вачах,
Яны люстэрка лёсаў і гадоў,
Адзіны позірк зупыняе час,
Той, што заўжды чакаць цябе гатоў.
