Я ніколі не хлусіў самому сабе:
Чалавек чалавеку бывае цікавым.
Ды пачуцці ўзнеслі мяне да цябе,
Нібы ветразем кволым у ціхую гавань.

Чалавек узнікае ў жыцці ніадкуль,
Чалавек, нібы промень у небе.
І ні з кім, з ім адным, больш ні з кім што пакуль
Не жадаю я думаць аб матчынай глебе.

Скрозь далоні твае вецер льецца ракой,
Дым азёрны ляціць аж да неба,
Я ні з кім іншым, толькі вось з ёю адной,
Буду думаць, як жыць далей трэба.

У дарослым жыцці не бывае такіх,
Недарэчных здарэнняў, імгненняў
І ні з кім іншым, вось толькі  нам удваіх
Не зямелькай хадзіць, а над небам.