Калі няма кахання ў чалавека,
Вясною ты яго не зацікавіш.
І ластавак вяртанне недарэку
Зусім ніяк ужо не пазабавіць.
І летакамі рассякаюцца нябёсы,
А ён глядзіць у неба вечарамі,
Але не верыць ён у цуд дзівосны,
І ластавак зусім не заўважае.
Мой смутак не закончыцца ніколі.
Калі гляджу на дрэвы без лістоты,
Там ластаўкі вярнуліся дадому,
А мне б паплакаць толькі ад
самоты.
Усё жыццё я адчуваў пяшчоту -
Ты вабіла мяне вясновым шчасцем.
Той красавік забіў маю самоту,
І я не быў ужо такім няшчасным.
Як толькі ўбачыў цябе,
Адразу ў душы пацяплела.
Чакаю ў сваім я акне
У траўні тых ластавак з Крыма.
Ляціце хутчэй да мяне,
У сінь нашых ціхіх азёраў.
Мой сум вас адным папракне –
Не ўмею я лётаць да мора.
François Coppée, Les mois
Пераклад аўтара блога
