Я хачу да аблокаў узняцца,
І пачуць пра жыццё і прыгоды,
А не вечна на месцы таптацца.
Дзе снягі на вятрах зіхацяцца,
Дзе пылаюць гарачыя сэрцы,
Я пабачыў цябе праз туманы
І прыйшоў да цябе ў люстэрцы.
Разумей мае песні, каханне,
Я цябе заклікаю быць вечным,
Не сыходзь ад мяне ціхай зданню,
Не губляй мяне пасля сустрэчы.
Не знікай у бясконцасці, стужка,
Будуць шчырымі нашыя словы
Будзе верна, бясконца і слушна
Наша хваля нас несці да мовы.
Наш гадзіннік прачнецца а восьмай,
А на кухне прачнецца гарбата.
Мы нікому не будзем зайздросціць,
Будзем жыць мы і дыхаць зацята.
А на вуліцы - снежнае царства,
А насустрач натоўпу - самота.
І знікае ў шуме грамадства,
У метро, нібы ў багне балотнай.
І прыйшоў да цябе ў люстэрцы.
