Завівае снежаня мастацтва,
А за аблокамі ляціць у высь
Марозны вецер і самотны дзень
А тое, што было пад сонцам
Заўсёды будзе толькі звацца
Вялікага сусвету адзіноцтвам
І гэтым часам вельмі хочацца забыцца
На тое, што адбылася на волі,,
Але зарыцца ў сугробе зданню
Не ўдасца вам ужо ніколі
Ты толькі сумнага настрою ззянне.
Ты вельмі на заход падобны -
Уешся быццам госць зусім не званы
Дрымота ўжо бярэ, такі самотны.
Забіся ў вугал, ада сну прачніся,
Забудзь пра тое, што адбудзецца навокал
Ты здань вялікага Парыжскага Нясвіжа
Вялікі лялек кіраўнік і усябачны сокал
Навокал стужкі і зямля,
Сусвет вялікіх продкаў
Ляці падалей, зорная мая,
Пакуль цябе не бачаць вочы.
Зямля, апошні раз зямля,
А далей космас за табою сочыць.
А за аблокамі ляціць у высь
Марозны вецер і самотны дзень
А тое, што было пад сонцам
Заўсёды будзе толькі звацца
Вялікага сусвету адзіноцтвам
І гэтым часам вельмі хочацца забыцца
На тое, што адбылася на волі,,
Але зарыцца ў сугробе зданню
Не ўдасца вам ужо ніколі
Ты толькі сумнага настрою ззянне.
Ты вельмі на заход падобны -
Уешся быццам госць зусім не званы
Дрымота ўжо бярэ, такі самотны.
Забіся ў вугал, ада сну прачніся,
Забудзь пра тое, што адбудзецца навокал
Ты здань вялікага Парыжскага Нясвіжа
Вялікі лялек кіраўнік і усябачны сокал
Навокал стужкі і зямля,
Сусвет вялікіх продкаў
Ляці падалей, зорная мая,
Пакуль цябе не бачаць вочы.
Зямля, апошні раз зямля,
А далей космас за табою сочыць.
