Гародня

Па-над усхонам сініх рэчак
Цячэ ў маркотным ззянні сонца
Сярод краіны людскіх спрэчак
Рака Нямон такі бясконцы
Там у абшары сярод хмар
Жыве крывёю нашых продкаў
Адзіны добры гаспадар
Сярод удараў людскіх плёткаў.
Уецца полымя сусвету
І спіць на беразе мастак
Той, што малюе незаметна
Вялікі і цьмяны абшар
Праходзяць вёрсты валацугі
І плоцяць кожнаму таму,
Хто будзе ім расказваць, людзям,
Аб тым, што была ў даўніну.