Самотная твая душа, сустрэнемся мы скора
Пустыняю блукаўшы, высах твой ручай,
Калі душу тваю нясе адкрытае ў мора
Я табе подыхам сваім шлях узгадаю ў рай.
Не ведаеш ці, можа, ўжо ня верыш,
Што будзеш шчасліва, адзін на ўсё жыццё
Твой чалавек шукае дзесь цябе ў цемры,
Але пакуль яго кіруе ў небыццё.
Няўжо табе ніколі не прыходзяць
Лісты з паштоўкамі, нібыта напамін,
Ну а ты думаеш, дзе ён там ужо ходзіць,
І камяні шляхоў сцірае, быццам млын?
А пыл дарожны адлятае ў вырай,
Знікае постаць шэрым шляхам. Далягляд
Яго чакае постаць. Дзеўкі мілай,
І да яе ён вернецца, як і заўжды, назад.
