Сярод акіяну тваіх думак,
Ты вылавіш маленькую ідэю,
Ажыццявіць якую, можа, сумна,
Ды сэнс яе цяпер ты разумееш.

Мы вылавім адзіны момант з ленты часу
Перанясем сістэму ў сусвет іншы,
Калі ты раптам скажаш, што заўчасна
Высновы робім, позірк мой схапіўшы.

І ззяне чыстых думак разнясецца,
Забудзем мы з табой, што нам патрэбна,
Пачуцце сораму ў нас ускалыхнецца,
І раптам скончыцца ўрэшт ўсё, напэўна.

Нарэшце хопіць думаць пра магчымасць.
Жыць думкамі пра тое, што "магло быць",
Схаваць ўсё гэта ў папцы "безнадзейна".
І радавацца тым, хто зараз побач.